გაიციაგეს სველმა თვალებმა,
ვით დილის მზეზე ნამის წვეთებმა...

იმ თვალთა ხსოვნა ფერნამკრთალევი                  
ზოგჯერ ანაზდად კვლავ გამზევდება...

ცა -
გაცრეცილი
კვლავ საცოდავად -
კვლავ მიწის ცოდვილ მკლავებს ნებდება...
სითბო, ირგვლივ რომ ასე ცოტაა,
ისიც წამწამებს წყდება წვეთებად...

და გულს -
სუსხს შიშვლად რომ შეატოვეს -
შენი სითბოღა ეიმედება...