შუქივით შემოგეხვევი

           

ზამთრის ცას გაგილამაზებ,
 დღეებს გიმრავლებ მწვანესა.

 თავდავიწყების ნიავი
 ამოანათებს თვალებსა...

 შუქივით შემოგეხვევი,
 დაგიწვენ გულის მხარესა

               ვაჟა ხორნაული

შეხედე...

  
შეხედე —
 ზეცის ციხე-კოშკიდან
 წვიმის დალალი ჩამოიშალა...
 ვერ დაგივიწყე,
 ზღვის ხმაურივით
 დაგიმახსოვრე, როგორც ნიჟარამ.
 წვიმს და უშენოდ ეს გაზაფხული
 ყველა საამო ჟრუანტელს მწაპნის...
 მწვანე თვალების დაღლილი შუქით
 ვერ გააკვირვებ ციმციმა აპრილს.
 მე დღეს მარტო ვარ და სუროსავით
 გულში ვიხუტებ ჟანგიან მესერს.
 და ეს თქაფუნა წვიმის წვეთები
 აუმღვრეველი სიმშვიდით მსრესენ...
 სიმარტოვე კი ორ ცხელ ღარს ისე
 გულგრილად ტოვებს დაღლილ სახეზე,
 კი არა ვტირი...
 სულ ერთი წამით
 დარდი გულიდან გამოვახედე.


                          გიორგი ლობჟანიძე

მიკვირს...

   
მიკვირს, უშენოდ როგორ გავძელი,
 მთელი ცხოვრება ბინდი მებურა,
 ასე მეგონა, რომ ვეღარავინ
 გამაცოცხლებდა წინანდებურად.
 მაგრამ მოხვედი,
 მიღმიერ ქარებს
 მოჰყევი, როგორც ბაბუაწვერა,
 ჩემი თავიდან გამიხმე გარეთ
 იმ ძველებური ლექსის საწერად.
 სიყვარული კი, სიზმრის ნაფლეთი,
 რომ აგვარიდოს სვებედს საშინელს,
 მუშაითივით ჯიუტად დგას და
 ჩვენს მღიერ ყოფას აშალაშინებს.
 გაირანდება ბოლო ფიცარიც
 და როს ვშორდებით მბრწყინავ სასტუმროს,
 გული გვწყდება, რომ ყველა სიზმარი
 თვლემისას ვნახეთ, უთავსასთუმლოდ;
 და ვეღარც ერთი ვერ ავიხდინეთ,
 რადგანაც სანამ დილის სიცივე
 მოგვისწრებდა და სულს მოგვითქვამდა,
 მანამდე ც ხ ა დ ი გამოვიძინეთ;
 და რომ სიზმარმაც თავის ამოთქმა
 არ მოისურვა, დარჩა მდუმარი...
 ამასობაში ათასჯერ გაცვდა
 მინდვრების ჭრელი თავსასთუმალი.

                           გიორგი ლობჟანიძე

...და შემიძლია — მიყვარდე ჩუმად,
 ჩემო ზღუდევ და ჩემო ჯებირო,
 მთელი ცხოვრება ისე გიკითხო,
 რომ არასოდეს დაგიზეპირო
 და არ მომბეზრდე
 ან შენგან წყენა
 გულში არ დამრჩეს პატარა ხინჯად...
 ასე უბრალოდ და გამეტებით
 ყორე თუ უყვარს სუსხიან ჭინჭარს

              გიორგი ლობჟანიძე

პირი დაუღია,

ისევ მარტოობას...

ფიქრი მანადგურებს,

დღეა, საშინელი...

ვერ ვხსნი, მერამდენედ...

მარტივ განტოლებას...

ისევ მენტარება,

ის დრო, მაშინდელი...

ცეცხლი მოსდებია,

ფიქრებს ნაავადარს...

გულში ხანძარია,

და ცაც, ალისფერი...

ირგვლივ ყველაფერი,

ისე დაავადდა...

ვერ ვგრძნობ,

დილა თუ...U

მზეა ნაცრისფერი...

ისევ გელოდება,

გული, წარსულიდან...

ძველი მოგონება,

სევდამორეული...

ვიცი, ყველაფერი...

უკვე წარსულია...

უვე ნანახი და

ასე შორეული...

ვიცი, მეფერები...

უცხო თვალებიდან...

ჩემი სიყვარული,

გზაში მიატოვე...

ვხვდები,

მერამდენედ...

მაინც, გავები და...

ისევ მელოდება...

მაინც, სიმარტოვე...


                 ზვიად  კეჭაყმაძე

ბედნიერი ვარ...მოგწვდა მზერა , ფიქრები მოგწვდა..სუნთქვით შეგეკარ, ცხრათვალა მზე - სულში მიზიხარ..